Martinique - St. Lucia - St. Vincent - Bequia

Nadine en ik kwamen aan boord afgelopen 7 mei en verlieten het schip op 15 mei bij het ochtendkrieken.
De andere gasten waren Luc en Nicole, longtime friends van onze gastheer en -vrouw en bijzonder aangename reis compagnons.
Niet te vergeten natuurlijk young master Emile die deze 3 koppels op hun wenken bediend en vooral naar de pijpen danst van Captain Sparrow.
Zonder Emile hadden we zelf in de touwen moeten kruipen en waren de ontbijten, lunches en diners zeker niet zo copieus en culinair geweest.
Waarmee ik geen afbreuk wil doen aan de generositeit, het talent en de goede zorgen van Nicole a.k.a. Miss Lazy Jack die op de bres stond om ons verblijf zo aangenaam en comfortabel mogelijk te maken.
Opdracht waarin ze met verve geslaagd is en waardoor we ons allemaal aan boord van een cruise schip waanden ipv een sportieve catamaran.

Nadine en ik waren al een weekje eerder vertrokken naar de Caraïben om alvast wat te wennen aan het klimaat en niet als witte konijnen aan boord te kruipen.
Jack pikte ons die woensdag op aan de aanlegsteiger van de ClubMed (Les Boucaniers) in Martinique.
Waterskiërs en de veiligheidsdienst van de Club waren wat verbaasd toen we onze reistas over het strand sleepten en de aanlegsteiger opliepen om over te stappen in Captain Jack’s zodiac. Toen die ons nog nariepen dat dit niet kon en dat we langs de hoofdingang moesten vertrekken waren we al full speed op weg naar St Anne of was het Le Marin? om ons te laten aan monsteren op de Lazy Jack.
De verwelkoming was hartelijk en voor we het goed beseften zaten we met een glas Champagne op het achterdek van deze spiksplinternieuwe Catana 59.
Een rondleiding van deze prachtige boot laat ik jullie ontdekken via een video die de bemanning zelf heeft geproduceerd tijdens en na hun overtocht van de oceaan: http://vimeo.com/86857546
Nadine en ik hebben niet veel zeil ervaring en wat we de afgelopen jaren ontdekten op boten van vrienden en kennissen was vooral het hardere leven boven en onder dek inherent aan een mono hull. Avontuurlijk en sportief voor echte zeilers, maar soms net iets te ruig voor deze luxe poedels zonder zeemansbenen .
Dag en nacht dus met deze ervaring op een catamaran van quasi 60-voet die bij 7 beaufort vrolijk door de golven snijdt als ski’s door poedersneeuw.
Na een paar dagen varen tussen Martinique, St-Lucia, Bequia en St-Vincent begin je te gaan geloven dat een oversteek van de oceaan ooit nog binnen je mogelijkheden ligt.
We kregen wel een mooie demonstratie van wat de Caraïben in petto hebben wanneer je uit de schaduw van de eilanden treedt en de golfslag van de oceaan haar ritme begint op te leggen.
Ik had enkele jaren geleden al een staaltje gekregen toen ik met Ian & Pascal de Heineken Cup (St Maarten) tweemaal mocht meemaken op een Moorings 51,5.
Toegegeven, het is moeilijk te vergelijken, maar geef mij maar deze cata-ervaring en een drankje op het achterdek.
De mooiste plek op de Lazy Jack is volgens mij vooraan naast de mast zittend op het dek of languit in het net.
Daar hoor je haar beuken en hoor je de kabels trekken en het zeil kraken. Golven worden als salami gesneden door de twee messen die op en neer door de golfslag klieven.
Ik lag languit op het net en genoot van deze confrontatie met de natuur. Geen ogenblik mag je vergeten dat die altijd de bovenhand heeft maar vandaag laat ze ons aan 12 knopen de afstand tussen St Vincent en Bequia overbruggen in een record tijd. Het leek wel een Formule 1 ervaring en eigenlijk is het dat ook want deze Catana is top design en high-tech.

Het leven op deze boot met 6 en een scheepsjongen is makkelijk en echt genieten. Pure luxe en prachtige zeilervaringen tijdens de dag, ’s avonds overgoten met een Antilliaans sausje van Rhum of Pina Colada. Een duik in de Blue Lagoon waar we voor anker gaan of snorkelen voor Young Island. De baai van Whali-Whatever verkennen waar we overnachten om de volgende morgen de opname set van “Pirates of the Caribbean” te ontdekken. De onvergetelijke tuin van Montreal Gardens in de hoogvlakte van St Vincent is een must voor al wie dit minder bekend eiland wil bezoeken. Zovele mooie aanleg plaatsen, uitzichten en heerlijke kleuren en geuren. Je zou voor minder vergeten dat een week maar 7 dagen telt.
Het programma was geolied en de bemanning ervaren. Niet alleen in het vakkundig en veilig zeilen maar in het ontvangen van gasten en hen een onvergetelijke ervaring geven die ze de rest van hun leven laten terug denken aan die intense momenten aan boord van de L-J.

Tijdens ons verblijf in Martinique hadden Nadine en ik een tof muziek festival bijgewoond op de plages van de ClubMed. Twee dagen en twee nachten heerste daar een reggae & dance happening waartussen wij ons als blanke schapen hadden gemengd om ons op sleeptouw te laten nemen door Bob Marley en zijn kinderen met hun exotische rasta cultuur.
Bedwelmd door de wolken marihuana die er vrolijk werden geblazen en die we gretig opsnoven tot we besloten er later op de boot zelf eentje te gaan draaien.
De bevoorrading was makkelijker dan in Molenbeek en 40 jaar na mijn laatste shag had ik een voorraadje mee die ik met mijn scheepsmaten zou gaan delen later die week.
Maar dat was buiten Captain Jack gerekend die er niet wilde van weten en mij aanspoorde om het goedje overboord te gooien voor dat een of andere drug squad aan boord zou komen met hun honden op zoek naar de lucratieve hobby van de jonge eilandbewoners die er blijkbaar een serieuze handel in drijven.
De suiker en bananen industrie ligt al jaren op haar gat en de economische crisis heeft meer dan 50% van de jonge generatie in de werkloosheid gedreven.
Hun antwoord hierop is de teelt van marihuana in de hoger gelegen vlakten van het eiland en die ze dan met speedboten uitdragen naar alle buurlanden tot in de US en Zuid Amerika.

Ik heb mij shagje van 10$ dan maar wijselijk aan de dolfijnen geserveerd en een Bloody Mary besteld bij Emile die er overigens een ongelofelijk goed recept voor heeft.
Blij dat ik na 20 jaar rookvrij dan toch maar niet opnieuw ben gaan paffen.
Ik ken er een paar die spijt hadden toen ik hun dit verhaal deed en de handel al in de oceaan lag maar toegegeven, we hadden niets nodig om onze zinnen te verruimen buiten de sterrenhemel, goeie muziek en het gezelschap van toffe vrienden met een glas in de hand.

Wat doet een mens 7 dagen op een boot hoor ik jullie al vragen.
Het mag niet verbazen dat -zalig niets doen- wat training vraagt dus de eerste dagen loop je nog wat onwennig op en neer over het dek maar geleidelijk laat je je uitgestrekt in het vangnet van de pensioen gerechtigde leeftijd vallen en zet je de muziek wat harder en luister je naar de keuze van generatie genoten die enkele jaren eerder geboren werden.
Aznavour en Bécaud remixed met Rolling Stones en Elton John. Ieder op zijn beurt zijn Iphone selectie via Bluetooth door de luidsprekers van de Lazy Jack laten galmen en meezingen met Moustaki tot de nacht ons allemaal naar onze kajuit stuurt.

Een weekje aan boord van Lazy Jack, ik kan het jullie aanraden en als je er niet bij was deze keer blijven hopen dat je bij een volgende editie op de invitatie lijst kan komen.
Want wij zijn dankbaar om vrienden te hebben met boten. Nog steeds de beste manier om te genieten van deze heerlijke sport.

Inmiddels terug in Antwerpen en achter een laptop bevangt me de melancholie van de eilanden en het leven op de Lazy Jack.
As good as it gets comes to mind.

Want laat jullie niets wijsmaken de problemen die eerder beschreven werden over enkele technische mankementen verdwijnen in het niets eenmaal je de kwaliteit en comfort van deze boot hebt ervaren. Vergelijk het met de ergernis die kan ontstaan wanneer het handschoenkastje van de RR niet perfect sluit.
Wij hebben er in elk geval niets van gemerkt en hadden een van onze mooiste vakanties van de afgelopen jaren.

Dank Jacques en Nicole, we love you.
C u in France.
Hi 5 Emile.